به اشتراک گذاری عکس و تصویر از طبیعت
 




 
عکاسی از قطره های آب
Asemooni.com  

دو عکاس حرفه‌ای با نام های  “لیندند گلدهیل” و “ای کناه” با دوربین فوق حرفه‌ای خود لحظات زیبایی را ثبت می‌کنند. گرفتن تصاویر رنگی از قطرات آب در حساس‌ترین لحظات، هنر این دو هنرمند است.‌

در نگاه اول به نظر می‌رسد آن‌ها با ریختن چند قطره رنگ به داخل آب و نگه داشتن دوربین خود این تصاویر لحظه‌ای و زیبا را گرفته‌اند.

اما واقعیت این است که این عکاسان از ارتعاشات صوت هنگام افتادن قطره آب و از یک فلاش حرفه‌ای الکترونیکی کاملا حساس که لحظه افتادن قطره آب یا مسیر گلوله‌ای با سرعت ۱۳۰۰ کیلومتر در ساعت را به دقت تشخیص می‌دهد، استفاده می‌کنند.

 

 

 

 

+ نوشته شده در  شنبه پنجم اردیبهشت ۱۳۹۴ساعت 23:55  توسط شهکام جولایی | 
 
 

۹ نکته در عکاسی پرتره که استودیو های عکاسی حرفه ای نمی خواهند شما بدانید



در حقیقت تفاوت بین عکاس حرفه ای و غیرحرفه ای بسیار زیاد است، ولی در این آموزش به شما کمک می کنیم تا با رعایت ۹ نکته تا حد ممکن این فاصله را کم کنید.

این نکات، نکات قدیمی و پیش پا افتاده ای نیستند، بلکه تمام این نکات با کسب تجربه در این زمینه به دست آمده است. نکته هایی که یک عکاس حرفه ای دوست ندارد دیگران آن را بدانند.

۱

زمان استفاده از تنظیم جبران نوردهی (Exposure Compensation)

یکی از مشکلات معمول در عکاسی از انسان، کم نور بودن پوست است.

زمانی متوجه این موضوع می شوید که از سوژه عکس تمام چهره می گیرید و یا در صحنه مقدار زیادی رنگ سفید وجود داشته باشد که عکاسی از عروس در لباس سفیدش بهترین مثال است.

برای روشن تر کردن سوژه زمانی که در حالت AV (تقدم دیافراگم) عکاسی می کنید، می توایند با تنظیم جبران نوردهی مشکل را حل کنید، به این صورت که مقدار Exposure Compensation را به مقدار ۱ پله بالا ببرید تا صورت شخص داخل عکس روشن تر شود.

۲

بهترین سرعت شاتر

وقتی سرعت شاتر را تنظیم می کنید، به فاصله کانونی لنز هم توجه کنید، چرا که ممکن است با تنظیم سرعت شاتر نادرست عکسی مات داشته باشید.

قانون کلی این است که هرچقدر فاصله کانونی تان بود، سرعت شاتر را از آن عدد بیشتر انتخاب کنید. به عنوان مثال با فاصله کانونی ۲۰۰mm سرعت ۱/۲۵۰ ثانیه را برای شاتر انتخاب کنید.

این همچنین به این معنی است که وقتی از لنز واید (عریض) استفاده می کنید، می توانید سرعت شاتر پایینی برای عکاسی انتخاب کنید، برای مثال برای فاصله کانونی ۱۸mm سرعت ۱/۲۰ ثانیه را انتخاب کنید.

۳

با استفاده از یک رفلکتور (Reflector – منعکس کننده نور) عکسهایتان را حرفه ای نشان دهید

یک راه سریع و به صرفه برای روشن تر کردن عکستان استفاده از رفلکتور است که به عکسهای شما شکل و شمایلی حرفه ای می دهد.

از آنها می توانید در داخل خانه ( در کنار پنجره ) و در خارج از خانه برای پر کردن سایه های روی سوژه و نور دادن به قسمتهایی از سوژه که نور کمی دارند، استفاده کنید.

خیلی از رفلکتور ها دارای دو رو هستند و یا یک روکش اضافه دارند که می توان به آن وصل کرد، به طوری که شما رنگهای متفاوت سفید، نقره ای و طلایی را داشته باشید.

سطوح سفید می توانند برای نرم کردن نور و جلوگیری از شدت زیاد نور هم بکار بروند.

اگر مشکل مالی دارید به راحتی می توانید خودتان یک رفلکتور درست کنید! به این شکال که یک ورقه بزرگ سفید تهیه کنید و از آن به عنوان رفلکتور استفاده کنید، یا بر روی آن ورقه فویل بکشید تا به عنوان رفلکتور نقره ای عمل کند.

۴

سازگاری با مدل

  • سعی کنید با مدل خود ارتباط بر قرار کنید، برای یک عکس پرتره خوب این کار ضروری است
  • در حین عکاسی جدی نباشید، سعی کنید فضای شادی به وجود بیاورید
  • اگر شما لبخند بزنید، مدل هم لبخند می زند
  • عکسهایی که می گیرید را به مدل نشان دهید تا به او اطمینان دهید که در عکس زیبا است
  • از حالتها و زوایای مختلف عکاسی نترسید، به مدل ژست ها و حالت های مختلفی بدهید
۵

کادربندی خلاقانه

در کادر بندی حساسیت به خرج ندهید. معمولاً عکاسها عقب می ایستند، و فکر می کنند بهتر است عکس تمام قد بگیرند و یا در نهایت عکسی از نیم تنه بالای فرد بگیرند.

روی مدل زوم کنید، کل کادرتان را از مدلتان پر کنید تا بتوانید کادر جذاب تری پیدا کنید.

قرار دادن سوژه در یک طرف کادر و قرار دادن فضایی رو به روی سوژه درون کادر به عنوان Look Room یکی از بهترین تکنیک ها برای رسیدن به عکسی زیباست، و همچنین باز کردن دریچه دیافراگم (انتخاب ضریب F کوچک تر) برای داشتن پس زمینه ای مات به زیبا شدن عکس کمک می کند.

ولی باید دقت داشته باشید که در قسمت مناسبی فوکوس می کنید، برای مثال در عکسی که مشاهده می کنید با f/2.8 در حالی که روی چشم چپ مدل فوکوس انجام شده، چشم راست مدل در فوکوس نیست.

۶

نکات فوکوس کردن

وقتی از دیافراگمی باز برای عکاسی استفاده می کنید (مخصوصا f2.8 و بازتر) عمق میدانی بسیار کم خواهید داشت، در این شرایط باید بیشتر بر روی نقطه فوکوس دقت کنید.

در غیر این صورت ممکن است قسمتهای مهمی از کادرتان در فوکوس نباشند، ممکن است بینی سوژه در فوکوس باشد ولی چشمان او در فوکوس نباشد.

در کادرهای کم عرض بر روی چشم فوکوس کنید و در کادر های عریض روی پیشانی فوکوس کنید.

می توانید برای فوکوس دقیق تر نقطه ی دلخواه و مورد نظرتان از نقاط فوکوس دوربین ( بسته به دوربینتان می تواند ۶ ۹ ۱۲ یا ۱۵ نقطه باشد ) را انتخاب کنید.

یک تکنیک حرفه ای فوکوس این است که نقطه فوکوس مرکزی را انتخاب کنید، در این حالت دکمه شاتر را تا نیمه فشار دهید (Focus Lock) تا روی چشم ها/سر فوکوس کنید و سپس دوربین را جا به جا کرده تا به ترکیب بندی مورد نظر خود برسید، اکنون دکمه شاتر را تا انتها فشار دهید و عکس بگیرید. مسلما این راه سریع تر از این است که برای هر عکس نقطه فوکوس را تغییر دهید.

راه دیگر این است که نقاط AF را در گوشه های بالا انتخاب کرده و آن ها را روی چشم ها/سر سوژه قرار داده و عکستان را بگیرید.

در همه این حالات می توانید سوژه مورد نظرتان را در مکانی غیر از مرکز کادر قرار دهید و آن را در فوکوس داشته باشید.

۷

استفاده از فلاش به عنوان نور پر کننده (Fill Flash) در روز آفتابی

با اینکه استفاده از فلاش در روز روشن کمی غیر عادی به نظر می رسد، بهترین زمان برای استفاده از فلاش در حضور آفتاب است.

خورشید می تواند مشکلات خیلی زیادی در عکاسی پرتره به وجود بیاورد، سایه های تیره روی صورت، عدم تعادل نوری در عکس و روشنی بیش از حد می توانند نمونه هایی از این مشکلات باشند.

با استفاده از Fill Flash می توانید پرتره خیلی بهتری داشته باشید.

در حالت AV عکاسی کنید تا دوربینتان نوردهی متعادل تری را انجام دهد. چراکه دوربین روی پس زمینه نور سنجی می کند و فلاش به سوژه نور می دهد.

۸

داشتن یک سِت معمولی از لوازم نورپردازی

شما می توانید با داشتن یک جفت فلاش اکسترنال مدرن و پرده (فون)، پرتره های بسیار حرفه ای بگیرید.

عکسی که مشاهده می کنید با استفاده از یک پس زمینه قابل حمل و دو فلاش اکسترنال Cannon مجهز به چتر سفید رنگ، گرفته شده است.

 

اجاره کردن استودیو عکاسی

اجاره کردن استودیوی عکاسی یک فرصت خوب برای گرفتن عکس های پرتره در محیطی کنترل شده است. اما درباره ارتفاع سقف سوال کنید تا برای نصب پایه ها در ارتفاع مناسب و نصب سافت باکس ها (Soft box) به مشکل بر نخورید.

آیا می توانید از امکانات نورپردازی و کابل های استودیو استفاده کنید؟ چه پرده های (فون) برای پس زمینه موجود است؟ آیا در صورت نیاز کسی هست که به شما کمک کند؟

 

+ نوشته شده در  شنبه پنجم اردیبهشت ۱۳۹۴ساعت 23:36  توسط شهکام جولایی | 

 

یل شدن به یک عکاس حرفه‌ای، باید مسیر طولانی اشتباه و کسب تجربه را طی کرد. عکاسی هم دنیای پیچیده‌ای است و برای استاد شدن، باید اشتباه کرد و درس گرفت. در این مطلب می‌خواهیم 11 نکته‌ی مفید و کاربردی در عکاسی را برایتان شرح دهیم تا کمتر اشتباه کنید و زودتر به نتیجه‌ی مطلوب برسید. با ما باشید.


 

درس اول: بعد از عکاسی، در اولین فرصت عکس‌ها را کپی کرده و کارت حافظه را فرمت کنید

 اولین درس عکاسی به کارت حافظه مربوط می‌شود. شاید بارها برایتان اتفاق افتاده که کارت حافظه‌ی دوربین پر شده و مجبور به تعویض آن بوده‌اید. راه حل دیگر حذف عکس‌هایی است که کیفیت مطلوبی ندارند و به درد نمی‌خورند. هر دو راه حل زمان‌بر است و ممکن است سوژه را از دست بدهید.

photolessons2

بنابراین همیشه سعی کنید محتویات کارت حافظه‌ی دوربین خود را در اولین فرصت ممکن کپی کرده و آن را فرمت کنید. حتی اگر دو کارت حافظه دارید هم بهتر است هر دو را خالی و آماده‌ی عکاسی نگه دارید.

درس دوم: با فرمت RAW عکاسی کنید

photolessons3

عکاسی با فرمت خام یا RAW در دوربین‌های حرفه‌ای و برخی مدل‌های نیمه حرفه‌ای امکان‌پذیر است. این فرمت عکس حجم بالاتری دارد و می‌توان با ویرایش کردن و فشرده کردن آن به صورت JPEG به نتیجه‌ی نهایی رسید. اگر با فرمت فشرده‌ی JPEG که در تمام دوربین‌ها وجود دارد و معمولاً حالت پیش‌فرض است، عکاسی کنید، ویرایش عکسی که به دلیل نامناسب بودن توازن رنگ سفید یا پرتوگیری کم یا زیاد، خوب از آب در نیامده، نهایتاً نتیجه‌ای با کیفیت پایین‌تر خواهد داشت. بنابراین بهتر است از فرمت RAW استفاده کنید.

اگر چنین فرمتی در دوربین شما وجود ندارد، باز هم بهتر است از فرمت JPEG با بیشترین حجم و بالطبع کیفیت، استفاده نمایید.

درس سوم: چگونه از نوزاد عکس بگیریم؟

photolessons5

عکاسی از نوزاد یکی از خاطره‌انگیزترین انواع عکاسی است و در عین حال مشکل. برای عکاسی از چنین سوژه‌ی عجیبی باید روش خاصی را دنبال کرد تا در نهایت اشک و سروصدای نوزاد به خاطره‌ای تلخ تبدیل نشود.

بهترین راه برای عکاسی از نوزاد این است که صبر کنیم از خواب سنگین بیدار شود و مراحل خوردن غذا و تعویض لباس و غیره طی شود. پس از این مراحل است که می‌توان به سکوت و ثبات کودک امیدوار بود و یک عکس خیره به دوربین از او تهیه کرد.

درس چهارم: از لنز سریع استفاده کنید

photolessons5

لنزهایی که  فاصله‌ی کانونی کمی دارند و به لنز Wide هم معروف هستند، نور را به راحتی جذب کرده و به عبارت دیگر در کمترین زمان ممکن، عمل Exposure یا پرتوگیری را به پایان می‌رسانند. از این رو به این لنزها لنز سریع، عریض، Wide یا زاویه باز هم گفته می‌شود.

لنزهای Wide معمولاً گران‌ هستند و با توجه به مزایایی همچون سرعت شاتر بالا که لرزش دوربین را تا حدی خنثی می‌کند، خریدشان به صرفه است. علاوه بر این با یک لنز سریع، می‌توان زاویه دید گسترده‌تری را در عکس نمایان کرد که برای عکاسی از مناظر، بسیار مهم است. نکته‌ی دیگر عکاسی در نور کم است که این لنزها با پرتوگیری بهتر، گزینه‌ی مناسبی هستند.

موضوع دیگر گشادگی دیافراگم است. هر چه بازتر، جذب نور سریع‌تر و بهتر و نمایان شدن آثار لرزش در زمان کوتاه هم کمتر است. به عنوان مثال در عکاسی از مناظر، حرکات سریع ورزشی، نور کم و برخی شرایط خاص دیگر، استفاده از یک لنز با بازترین گشادگی دیافراگم f/2.8 بهتر از f/5.6 است. توجه کنید که میزان گشادگی دیافراگم بر حسب کسری از فاصله‌ی کانونی لنز بیان می‌شود.

قیمت لنز‌های واید چندان بالا هم نیست ولیکن بهتر است قبل از خرید، آن را امتحان کنید یا از دوستان و آشنایان بازخورد عملی بگیرید.

در مورد حالتی که گشادگی دیافراگم کمتر است، فوکوس کردن روی سوژه‌های دور و نزدیک در آن واحد ساده‌تر است. مثلاً اگر از یک منظره با لنزی که گشادگی دیافراگم آن f/20 است گرفته شود، تقریباً تمام جزئیات در فوکوس قرار می‌گیرند و کاملاً واضح خواهند بود. در اصطلاح عکاسی گفته می‌شود که عمق میدان در این حالت بیشتر است.

درس پنجم: در نورپردازی دقت کنید

photolessons6

در استودیوهای عکاسی معمولاً امکانات نورپردازی زیادی در دسترس است و می‌توان نورپردازی را به بهترین شکل تنظیم کرد تا توازن نور و سایه به خوبی برقرار شود. تنها مشکلی که وجود دارد این است که لامپ‌های نورانی به سرعت داغ می‌شوند.

اگر از گل‌ها یا موادی مثل شکلات عکاسی می‌کنید که در اثر حرارت آسیب می‌بینند و تغییر می‌کنند، مراقب گرمای بیش از حد سیستم نورپردازی باشید و با فاصله یا با نور کمتر مشغول آزمایش نور روی سوژه شوید.

مراقب باشید که به لامپ‌های فوق‌العاده داغ دست نزنید، صبر کنید تا خنک شوند و با احتیاط عمل کنید.

درس ششم: برای عکاسی در عروسی‌ها دوربین یدکی همراه داشته باشید

اگر قرار است عکاس یک جشن عروسی یا مراسم مهم باشید، حتماً دوربین یدکی هم همراه داشته باشید چرا که عروس و داماد نمی‌توانند به خاطر خرابی لنز و دوربین شما و حتی سقوط و شکستن آن، عکاسی را فراموش کنند.

عصبانیت و ناراحتی در این موارد شدید است و نمی‌توان بعداً عکاسی را تکرار کرد. همه چیز قرار است یک بار اتفاق بیافتد نه چند بار! بنابراین هر تجهیزات دیگری به غیر از دوربین که ضروری به نظر می‌رسد را هم مورد توجه قرار دهید و لوازم یدکی را فراموش نکنید.

درس هفتم: برای عکاسی در عروسی‌ها، حرفه‌ای‌ترین موقعیت‌ها را پیش از مراسم انتخاب کنید

photolessons8

عکاسان حرفه‌ای قبل از مراسم عروسی موقعیت‌های خوب را با حوصله و دقت انتخاب می‌کنند. به این موضوع هم توجه کنید که زمان جست‌وجو با زمان عروسی یکسان باشد چرا که نور محیط در طول روز تغییر می‌کند.

به آب و هوا هم توجه داشته باشید، حتی اگر پیش‌بینی اوضاع جوی خبر از یک روز صاف و آفتابی بدهد هم بهتر است برای روزهای بارانی و وزش باد شدید و حتی طوفان آماده باشید و موقعیت‌های عکاسی دیگری را به عنوان جایگزین انتخاب کنید.

آمادگی برای هر شرایط غیرمنتظره، به شما آرامش و اطمینان می‌دهد و می‌توانید روی ترکیب‌بندی و تنظیمات دوربین حرفه‌ای خود کاملاً تمرکز کنید.

نکته‌ی دیگر این است که اگر در روز عروسی، عروس و داماد را به دنبال خود در جست‌وجوی موقعیت مناسب بکشانید، به یک عکاس حرفه‌ای، چندان شباهتی ندارید.

درس هشتم: سه پایه‌ی خوب تهیه کنید

photolessons9

این روزها قیمت یک سه‌پایه‌ی خوب زیاد نیست و ارزش سرمایه‌گذاری دارد. اگر می‌خواهید از تمام پیکسل‌های روی سنسور دوربین خود استفاده کنید، یک سه‌پایه‌ی خوب تهیه کنید.

اما قبل از خرید توجه کنید که قرار است از آن بیشتر در چه مکان‌هایی استفاده کنید، کاربرد شما چیست و چطور قرار است آن را حمل کنید.

اگر بخواهید سه‌پایه را در خانه یا استدیو استفاده کنید، سنگینی و بزرگی آن مهم نیست. اما اگر قرار است در سفرهای طولانی سه‌پایه را با خود ببرید و گاهی پیاده بار آن را به دوش بکشید، بهتر است در فکر سه‌پایه‌های سبک و جمع‌وجور یا تاشو باشید.

مشکل سه‌پایه‌های سبک این است که پایداری کمتری دارند و در شرایطی مثل وزش باد، بیش از حد می‌لرزند. بنابراین در عین سبکی، باید به پایداری آن هم توجه کنید و این موضوعی است که قیمت یک سه‌پایه‌ی خوب را افزایش می‌دهد.

مسأله‌ی دیگر سه‌پایه‌های مقاوم در برابر آب است، اگر می‌خواهید در ساحل عکاسی کنید و یا در فکر عکاسی در شرایط بد جوی هستید، توجه داشته باشید که نباید آب شور دریا و حتی آب و گرد و خاک وارد مفصل‌های سه‌پایه شود. بنابراین مدلی انتخاب کنید که نسبت به این شرایط بد، مقاوم باشد.

خلاصه در خرید سه‌پایه، تصمیمی نگیرید که بعداً با مات شدن عکس‌ها و بدی آب و هوا، مجبور شوید یک مدل بهتر و گران‌تر بخرید. یک بار خرید کنید، اما درست خرید کنید!

درس نهم: در کار با فلش استاد شوید

photolessons10

بسیاری از عکاسان حرفه‌ای از به کار بردن فلش واهمه دارند ولیکن نور فلش اگر به درستی استفاده شود، عکس شما را با دیگر عکس‌های معمولی متفاوت می‌کند.

عکاسان حرفه‌ای چهره‌ها و مراسم‌ها، از نور کامل فلش استفاده می‌کنند تا سوژه را زنده کنند، رنگ و درخشش ایجاد می‌کنند و در نهایت با عکس‌های حرفه‌ای خود، فروش خوبی کرده و احتمالاً مشتری بیشتری به دست می‌آورند.

اگر قرار است در مراسمی عکاسی کنید، بهتر است پیشاپیش در استفاده از فلش استاد شوید؛ خوب تمرین کنید و در روز اصلی با اطمینان خاطر از فلش به بهترین شکل بهره ببرید.

درس دهم: عکس‌ها را در اندازه‌ی اصلی بررسی کنید

photolessons11

در بررسی و آماده‌سازی عکس‌ها برای چاپ، اگر یک اشتباه کوچک مرتکب شوید، در نهایت عکس چاپ شده‌ی 20 در 16 اینچی که به عنوان مثال سفارش داده‌اید، اشکالاتی خواهد داشت.

برای اینکه مطمئن شوید هیچ غبار و نقطه‌ی مزاحمی در تصویر باقی نمانده، تمام بخش‌های عکس را در اندازه‌ی 100 درصد بررسی کنید. می‌توانید یک عکس را به چند بخش کوچک‌تر تقسیم کنید و کار را ادامه دهید.

درس یازدهم: از دوربین و متعلقات آن در برابر آب محافظت کنید

photolessons12

تنها اگر سازنده رسماً اعلام کرده باشد که دوربین و لنزی که تهیه کرده‌اید، ضد آب است می‌توانید با خیال راحت در شرایط بد جوی از آن استفاده کنید. در غیر این صورت بهتر است فرض کنید که دوربین و لنز شما کاملاً به آب حساس هستند. ممکن است آب و خاک حتی در حد کم هم یک دوربین خوب را راهی مرکز سرویس کنند.

بسته‌های خاصی برای ضدآب کردن دوربین و لنز وجود دارد ولیکن با یک پلاستیک شفاف که توسط کش روی لنز دوربین کشیده شده و صاف قرار گرفته هم در ضدآب کردن دوربین مفید واقع می‌شود.

شما چه نکات دیگری که با تجربه به دست آمده برای ما و خوانندگان زومیت در ذهن دارید؟

 
+ نوشته شده در  شنبه پنجم اردیبهشت ۱۳۹۴ساعت 23:25  توسط شهکام جولایی | 
 

 
 
 

تاریخ عکاسی در ایران

 
 
 

پیدایش عکاسی و رواج روش‌های گوناگون این فن در ایران، با اختلاف حدود سه سال از اعلام موجودیت عکاسی در فرانسه روی داده‌است. صنعت عکاسی برروی کاغذ حساس در سال ۱۸۳۹ میلادیبوجود آمد و در سال ۱۸۴۱ میلادی پلاکهای شیشه برای عکاسی اختراع گردید و از قرائن موجود این اختراعات و همه انواع وسائل عکسبرداری دو تا سه سال پس از اینکه به بازار می‌آمد بطور هدیه بدست پادشاه ایران می‌رسید.

 

 

سال‌های آغازین

نخستین دستگاه‌های عکاسی به روش داگرئوتیپ، به در خواست محمد شاه قاجار از کشورهای روسیه و انگلیس به دربار ایران وارد شد. دستگاه‌های عکسبرداری روسیه که هدیه امپراتور بود، زودتر رسید و نیکلای پاولوف دیپلمات جوان روس که به این منظور تعلیم عکاسی دیده بود، این دستگاه‌ها را به تهران آورد ودر اواسط دسامبر ۱۸۴۲  مطابق پایان آذر ۱۲۲۱ه‍. ش نخستین عکسبرداری در ایران را انجام داد.

ملک قاسم میرزا شاهزاده ایرانی و ژول ریشار فرانسوی نیز از جمله پیشروانی هستند که در ایران، به شیوه داگرئوتیپ، عکسبرداری کرده‌اند. با اطلاعاتی که از کتاب مقالات گوناگون تالیف دکتر خلیل خان اعلم الدوله ثقفی از یادداشتهای ریشار خان، اولین عکاسی که اعتماد السلطنه از او نام برده حاصل می‌شود این است که اولین عکسبرداری برروی صفحه نقره در سال ۱۲۶۰ هجری قمری درتبریز، زمانی که ناصرالدین میرزا ولیعهد بود انجام شده‌است. این دو دستگاه دوربین داگروتیپ یکی اهدایی از طرف ملکه انگلیس و دیگری هدیه امپراطور روسیه بودند

در سال‌های آغازین پیدایش عکاسی در ایران برخی از اروپاییانی که در مشاغل گوناگون در استخدام دولت ایران بودند نیز به تجربیاتی اندک در این زمینه دست زدند. این افراد اغلب معلمان رشته‌های مختلف دارالفنون بودند که مدرسه‌ای فنی برای تربیت افسران، مهندسان نظامی و غیر نظامی، پزشکان و مترجمان زبانهای خارجی به شمار می‌آمدو به دست امیرکبیر پایه ریزی و در سال ۱۸۵۰ متأسیس شده بود.

عکاسان ایرانی نیز هم‌زمان با سال‌های اولیه پیدایش عکاسی در ایران دست به کار شدند و به تصویر جنبه‌های گوناگون زندگی مردم در دوران قاجار پرداختند. برای نمونه می‌توان به نامهای ریز اشاره کرد:

شاهزاده ملک قاسم میرزا که شاید نخستین عکاس ایرانی باشد، آقا رضا عکاس‌باشی، اولین عکاس حرفه‌ای و پرکار دربار ناصرالدین شاه که بسیاری از سفرها مراسم و جنبه‌های گوناگون دوران حکومت طولانی ناصرالدین شاه را ثبت کرده‌است.

باید خاطر نشان ساخت که نمونه عکس‌های دوره محمدشاه را نباید با صنعت عکاسی مرسوم امروز یکی دانست، زیرا صنعت عکاسی (فتوگرافی) در سال ۱۲۶۵ هجری قمری ۱۸۴۹ میلادی اختراع شده‌است یعنی یک سال بعد از فوت آن پادشاه، و آنچه در عهد محمدشاه وجود داشت و ریشار خان عمل می‌کرد دستگاه داگرئوتیپ بود که در سال ۱۸۳۹ میلادی به وجود آمده بود

سرآغاز عکاسی در ایران، رویدادها و حرکت‌هایی را دربر دارد که گاه در نوع خود در جهان بی‌نظیر و برخی اوقات پیشرو حرکت‌های عکاسی در جهان است و از این لحاظ بسیار جای تامل و بررسی دارد.

عکس‌برداری خارجیان از ایران

در همان دورانی که ایرانیان سرگرم آموختن عکاسی بودند، خارجیان مقیم ایران و سیاحان، مشغول عکاسی از فضای شگفت‌انگیز پیرامونشان بودند.

اولین مجموعهٔ عکس از آثار تاریخی ایران توسط لوئیجی پشه (Luigi Pesce) سرهنگی از اهالی ناپل در سفر به ایران تهیه شد. ناصرالدین‌شاه بارها به وی لقب عکس‌باشی داد. نسخه دومی نیز از این مجموعه در همان سال تهیه و برای ویلیام اول، پادشاه پروس فرستاد شد. آلبوم دیگری نیز به موزه متروپولیتن نیویورک اهدا شده که شامل ۷۵ قطعه عکس است و احتمالاً همان آلبومی است که برای پادشاه پروس ارسال شده بود. این آلبوم دراصل متعلق به اردشیر میرزا، نوه فتحعلی شاه بود. اهدا کننده این آلبوم معتقد است که «پشه» یک از چندین عکاسی است که آثارشان در آن مجموعه گردد آمده‌است آلبوم متروپولیتن شامل موضوعات متعددی است. قدیمی ترین عکس‌های این آلبوم بین سال‌های ۱۸۵۲ (میلادی) تا ۱۸۵۵ م گرفته شده‌ان سه پرتره از ناصرالدین‌شاه در جوانی و یک عکس گروهی در این مجموعه وجود دارد. بیشتر تصاویر این آلبوم نشاندهندهٔ معماری آن روزگار است.

عکس‌های وی سند تاریخی بی‌نظیری است که گویای وضعیت زندگی مردم و درباریان است. گرچه در این عکس‌ها زنان وجود ندارند، اما مردان طبقات مختلف اجتماع حضور مشخص دارند و سلسله مراتب اجتماعی آنها با چگونگی قرار گرفتن در تصویر کاملاً نشان داده شده‌است. عکس‌های او از مکان‌های تاریخی ایران در نمایشگاه جهانی هاریس سال1867 م به نمایش درآمد و نشان افتخار دریافت کرد.

برجسته‌ترین و پرکارترین عکاس حرفه‌ای ایران در پایان قرن نوزدهم، آنتوان سوریوگین بود که سراسر ایران را زیر پا نهاد و از مردم، مناظر، معماری و اشیاء عکس‌های زیادی گرفت. عکس‌های وی در سفرنامه‌ها و داستان‌ها فراوان مورد استفاده قرار می‌گرفت بی‌آنکه نامی از وی برده شود. سوریوگین محیط خود را با دید همه جانبه‌ای تصویر می‌کرد. کارگاه وی در خیابان دولت در تهران قرار داشت و عکس‌هایش در نمایشگاه بروکسل در ۱۸۹۷ (میلادی) به کسب مدال طلا نایل شد. سوریوگین به کیفیت نور و تغییرات آن توجه خاص داشت و پیداست که اغلب عکس‌هایش را در اواسط روز می‌گرفته‌است. وی اغلب فرد یا گروهی را در زمینهٔ عکس‌هایش قرار می‌داد تا ضمن نشان دادن تاریخی بودن موضوع، مقیاس را نیز ببینند، القاء نماید.

یکی از تکنیسین‌های عکاسخانه عبداله میرزا بنام ایوانوف که برای خود اسم ایرانی روسی‌خان را انتخاب کرده بود، پس از سفر به روسیه، با یکی از شرکت‌های لوازم عکاسی برای تهیه شیشه، کاغذ و مقوای عکاسی قراردادی منعقد نمود و در خیابان علاءالدوله عکاسخانه‌ای دایر نمود. عکس‌های او همه مارک روسی‌خان دارند. در انقلاب مشروطه و چند سال بعد، این عکاس‌خانه مرکز آزادیخواهان و اغلب عکس‌های آن مربوط به بزرگان مشروطه و مهاجرت و غیره بوده‌است. این عکاسخانه تا سال ۱۲۹۹ هجری شمسی دایر بوده‌است. روسی‌خان با محمدعلیشاه به اروپا رفت و کارهای عکاسخانه توسط مهدی مصورالملک ادامه یافت و سپس تعطیل شد

تصاویری که از ابنیه و عمارات آن دوران به جا مانده، برای مطالعات ایران عهد قاجار ارزشی مستند دارد و در ضمن اطلاعاتی از نظام حکومتی آن دوره را فراهم می‌کند.

دوره ناصری

دوره پنجاه ساله سلطنت ناصرالدین شاه را باید دوره شکوفایی عکاسی در دوران قاجار یا ایران قرن نوزدهم میلادی دانست. او که خود اهل ذوق و هنر بود به عکاسی علاقمند گردید و بر توسعه این فعالیت در درون دربار همت گماشت. وی با تأسیس عکاسخانه کاخ گلستان و نیز تشویق و حمایت عکاسان، توانست تصاویر و یا به عبارتی اسناد هنری و تاریخی گرانبهایی از ایران آن روز را ثبت نماید.

ناصرالدین شاه در شمار اولین افراد از خانواده سلطنتی بود که پیش از بر تخت نشستن، تصویرش بر صفحه داگرئوتیپ ثبت شد. شاید همین موضوع، بعدها شیفتگی بیش از حد او به عکاسی و حمایت‌های گسترده او از این فن و هنر را در سالهای طولانی سلطنت را به دنبال آورد و زمینه‌ساز رواج گسترده عکاسی در ایران و کاربردهای گوناگون آن شد. خود او عکاس توانایی بود و نه تنها از افراد خانواده سلطنتی عکس می‌گرفت، بلکه چهره‌های بسیاری نیز از خود به جا گذاشته‌است.

هرچند که فعالیت ناصرالدین شاه به درون دربار و تربیت عکاسان درباری محدود گردید ولی تأسیس رشته عکاسی در مدرسه دارالفنون، نشان از اهتمام او به این امر دارد. ناصرالدین شاه به عکاسی علاقمند شد و آن را نزد کارلیان فرا گرفت. از آن پس شاه برای انجام کارهای عکاسی اش و احداث تاریکخانه برای ظهور، چاپ و تهیه شیشه‌های حساس، حیاط وعمارتی از ساختمانهای سلطنتی را به عکاسخانه درباراختصاص داد و اینگونه بود که عکاسخانه مبارکه بنیاد یافت. یادداشتها و مدارک برجای مانده در کاخ گلستان، حاکی از آن است که ناصرالدین شاه با ظهور فیلم و چاپ عکس آشنا بوده و از طرفی دستخط و توضیحات وی در حاشیه بسیاری از عکسها و عبارت معروف «خودمان انداختیم» نشان از فعالیت عکاسی او دارد.

شاه برای اینکه عکاسخانه مدیرمسئولی هم پیداکند آقا رضا خان اقبال‌السلطنه پسر میرزا اسماعیل، پیشخدمت سلام و برادر علی نقی حکیم الممالک را که ازم حرمان نزدیکان شاه بود و بنا به امر شاه فن عکاسی را نزد کارلیان به خوبی یادگرفته بود عکاسباشی و مدیر عکاسخانه مبارکه همایونی کرده، به این فن جدید صورت جدی و رسمی داد و از این پس از همه اردوکشی‌ها، ییلاق‌ها،سفرها، مراسم سلام، اسب دوانی‌ها و شهرها و طبقات مختلف مردم و رجال عکس‌های فراوان متعدد گرفته درآلبومها قرارداده شد ودرآلبوم خانه سلطنتی درکاخ گلستان در شمس العماره گرد آمد.

آقارضا نخستین کسی است که به مقام عکاس‌باشی منصوب شد. از عکاسان دربار به‌جز او می‌توان از عبدالله میرزا قاجار نام برد. وی از دانش‌آموختگان دارالفنون بود و عکاسی را در فرانسه فرا گرفت. وی در آموزش عکاسی حرفه‌ای در ایران نقش مؤثری برعهده داشت

تمایل شخص ناصرالدین شاه به عکاسی موجب شد تا عکسهای بسیاری به دست خود وی برداشته شود. موضوع اغلب این عکسها شخص وی، زنان حرمسرا، وقایع روزمره در کاخ سلطنتی و چهره برخی رجال درباری است. آن‌چه از یادداشت‌های شخصی ناصرالدین‌شاه بدست آمده نشانگر آن است که وی با روش‌های علمی و فنی عکاسی و طرز کار دوربین‌های مختلف آشنا بوده‌است و اغلب از دوربین‌های بزرگ با سه پایه استفاده می‌کرده‌است. قدیمی‌ترین عکس‌های ناصرالدین‌شاه عبارتست از پرتره‌ای که از خودش گرفته و پرتره‌ای تمام رخ از مادرش. حمایت او از عکاسی در ایران، موجب رشد و گسترش زمینه‌های گوناگون این فن و هنر در سالهای اغازین پیدایش آن شده‌است. به اختصار این زمینه‌ها عبارتند از:

  1. زمینه پیدایش و رشد و گسترش عکاسی مستند و گزارش‌های تصویری از سراسر ایران
  2. ترویج اصولی عکاسی و توجه به آموزش این فن به صورت رسمی در دارالفنون
  3. ایجاد عکاسخانه سلطنتی و فراهم آمدن تعداد بسیاری عکس از جنبه‌های گوناگون زندگی و معیشت در عصر قاجار
  4. پایه‌گذاری نوشتن شرح بر عکسها
  5. توجه به رشد و گسترش دانش نظری و فنی عکاسی و تالیف و چاپ کتاب‌های مربوط به ان
  6. توسعه عکاسی در میان درباریان و خانواده‌های اشراف
  7. ابداع لقب عکاس‌باشی به عنوان عالیترین رتبه فنی در این حرفه
  8. اعزام برخی محصلان مستعد دارالفنون به اروپا، برای کسب مهارت‌های فنی و هنری در این زمینه

بی شک، با بررسی همه جانبه عکس‌های باقی مانده از این زمان، می‌توان برتری ناب بودن زمینه‌های تصویری این هنر در دوران قاجار را دریافت. زیرا عکاسان ایرانی در سالهای نخستین، بدون تقلید است زمینه‌هایی همچون نقاشی غربی و معیارهای زیبا شناختی حاکم بر آن و تنها با رویارویی مستقیم با موضوعات، اقدام به عکسبرداری از آنها می‌کردند. نگاه خالص و بدون صحنه‌آرایی‌های معمول در عکس‌های این سال‌ها را می‌توان به روشنی دریافت. کیفیت این امر در سالهای بعد، با گسترش ارتباط با غرب و تقلید از شیوهٔ کار عکاسان اروپایی، رو به افول گذارد.

تاثیر عکاسی بر کار نقاشان دوره قاجار نیز آشکار است. در نگاره‌هایی که خانزاد اسماعیل از ناصرالدین شاه کشیده، شاه با همان کتی نشان داده شده که در عکسی از همان دوره دیده می‌شود

عکاسان دورهٔ قاجار را سه دسته تشکیل می‌دادند:

  • عکاسانی که برای مؤسسات کاوش‌های علمی و جغرافیایی اروپایی کار می‌کردند
  • عکاسان بومی که برای سرگرمی به عکاسی می‌پرداختند
  • عکاسان حرفه‌ای که از این راه امرار معاش می‌کردند

مبنای کار نخستین عکاسان اروپایی توجه به فرم و اصول زیباشناختی بود اما عکاسان ایرانی، اروپائیان را سرمشق خود قرار می‌دادند. آنچه از روی آثار و نوشته‌های دوران قاجار به‌دست آمده نشان می‌دهد که ایران در اواخر قرن نوزدهم در حال دگرگونی بوده‌است و جامعهٔ سنتی ایران در تلاش برای انطباق خود با علوم و فنون و اندیشه‌های غرب به سر می‌برده‌است.

دوره مظفرالدین شاه و انقلاب مشروطه

از اوایل سلطنت مظفرالدین‌شاه در ۱۳۱۴ قمری عبداله میرزا در بالاخانه‌های دارالفنون عکاسخانه‌ای دایر نمود و فن عکاسی را متداول کرد. بسیاری از عکاس‌های بعدی از شاگردان وی بوده‌اند. این عکاسخانه تا اوایل مشروطیت دایر بود و عکاس دیگری کارهای عکاسی درباری را انجام می‌داد، بنام میرزا ابراهیم‌خان عکاس‌باشی که از خدمتگزاران دربار مظفرالدین‌شاه بوده‌است. معروف است که مظفرالدین‌شاه سخت شیفتهٔ عکاسی بود و خود عکاس آماتور بوده‌است. 

از شاگردان عبداله میرزا دو نفر دیگر بنام «ماشااله خان» و «خادم» در اوایل سال ۱۳۰۰ شمسی، عکاسخانه‌های دیگری برپا کردند که هر دو در خیابان ناصریه بود، که عکس‌های ارزان‌تری می‌انداختند.

با آغاز جنبش مشروطیت مردم تمایل داشتند چهرهٔ رهبران خود را مشاهده نمایند و رواج این‌گونه عکس‌ها مصداق این تمایل است. به‌تدریج ثبت چهره‌های معروف گسترش یافت. و با ایجاد تحولات مختلف، عکس از انحصار دربار خارج شد و موضوعات اجتماعی و واقعی موضوع عکاسی قرار گرفت. با تحولات جنبش مشروطیت زمینه برای عکاسی مطبوعاتی فراهم شد.

دوران پهلوی اول

از ۱۳۲۷ تا ۱۳۳۲ ه‍. ش مطبوعات که سرآغاز فعالیت آنها از جنبش مشروطیت شروع شده بود فعالیت وسیع‌تری یافتند و کاربرد عکس بیشتر شد و تحولات اساسی در عکس‌ها ظاهر شد. عکس‌های این دوران بسیار برجسته و متفاوت است. 

دوران پهلوی دوم

این دوره، دوران ورود همه جانبه فنون و تجهیزات غربی به ایران و روی‌آوری هنرمندان به شیوه‌های مدرن غربی بود. در این دوران با پیشرفت تجهیزات عکاسی و گسترش فعالیت مطبوعات، عکس به عنصری مهم و تأثیرگذار بدل گشت.

عکاسی مطبوعاتی که کمابیش رونقی داشت با کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ ه‍. ش دوباره دچار رکود و رخوت شد و عکاسی در حاشیه قرار گرفت. عکس‌های دههٔ ۳۰ و ۴۰ شمسی بیشتر جنبهٔ تبلیغاتی و رسمی داشتند. در اواخر دههٔ ۴۰ به‌دلیل ظهور و گسترش گرایشات هنری و پیچیده شدن مبارزات سیاسی، به‌تدریج فضای جدیدی بوجود آمد که عکاسی را نیز متأثر ساخت.

 

+ نوشته شده در  شنبه پنجم اردیبهشت ۱۳۹۴ساعت 22:47  توسط شهکام جولایی | 
خستین دستگاه‌های عکاسی به روش داگرئوتیپ، به در خواست محمد شاه قاجار از کشورهای روسیه و انگلیس به دربار ایران وارد شد. دستگاه‌های عکسبرداری روسیه که هدیه امپراتور بود، زودتر رسید و نیکلای پاولوف دیپلمات جوان روس که به این منظور تعلیم عکاسی دیده بود، این دستگاه‌ها را به تهران آورد ودر اواسط دسامبر ۱۸۴۲ م مطابق پایان آذر ۱۲۲۱ه‍. ش نخستین عکسبرداری در ایران را انجام داد.

ملک قاسم میرزا شاهزاده ایرانی و ژول ریشار فرانسوی نیز از جمله پیشروانی هستند که در ایران، به شیوه داگرئوتیپ، عکسبرداری کرده‌اند. با اطلاعاتی که از کتاب مقالات گوناگون تالیف دکتر خلیل خان اعلم الدوله ثقفی از یادداشتهای ریشار خان، اولین عکاسی که اعتماد السلطنه از او نام برده حاصل می‌شود این است که اولین عکسبرداری برروی صفحه نقره در سال ۱۲۶۰ هجری قمری درتبریز، زمانی که ناصرالدین میرزا ولیعهد بود انجام شده‌است. این دو دستگاه دوربین داگروتیپ یکی اهدایی از طرف ملکه انگلیس و دیگری هدیه امپراطور روسیه بودند. 

در سال‌های آغازین پیدایش عکاسی در ایران برخی از اروپاییانی که در مشاغل گوناگون در استخدام دولت ایران بودند نیز به تجربیاتی اندک در این زمینه دست زدند. این افراد اغلب معلمان رشته‌های مختلف دارالفنون بودند که مدرسه‌ای فنی برای تربیت افسران، مهندسان نظامی و غیر نظامی، پزشکان و مترجمان زبانهای خارجی به شمار می‌آمدو به دست امیرکبیر پایه ریزی و در سال ۱۸۵۰ متأسیس شده بود

عکاسان ایرانی نیز هم‌زمان با سال‌های اولیه پیدایش عکاسی در ایران دست به کار شدند و به تصویر جنبه‌های گوناگون زندگی مردم در دوران قاجار پرداختند. برای نمونه می‌توان به نامهای ریز اشاره کرد:

شاهزاده ملک قاسم میرزا که شاید نخستین عکاس ایرانی باشد، آقا رضا عکاس‌باشی، اولین عکاس حرفه‌ای و پرکار دربار ناصرالدین شاه که بسیاری از سفرها مراسم و جنبه‌های گوناگون دوران حکومت طولانی ناصرالدین شاه را ثبت کرده‌است.

باید خاطر نشان ساخت که نمونه عکس‌های دوره محمدشاه را نباید با صنعت عکاسی مرسوم امروز یکی دانست، زیرا صنعت عکاسی (فتوگرافی) در سال ۱۲۶۵ هجری قمری ۱۸۴۹ میلادی اختراع 

شده‌است یعنی یک سال بعد از فوت آن پادشاه، و آنچه در عهد محمدشاه وجود داشت و ریشار خان عمل می‌کرد دستگاه داگرئوتیپ بود که در سال ۱۸۳۹ میلادی به وجود آمده بود.

سرآغاز عکاسی در ایران، رویدادها و حرکت‌هایی را دربر دارد که گاه در نوع خود در جهان بی‌نظیر و برخی اوقات پیشرو حرکت‌های عکاسی در جهان است و از این لحاظ بسیار جای تامل و بررسی دارد.


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  شنبه پنجم اردیبهشت ۱۳۹۴ساعت 22:31  توسط شهکام جولایی | 
خستین دستگاه‌های عکاسی به روش داگرئوتیپ، به در خواست محمد شاه قاجار از کشورهای روسیه و انگلیس به دربار ایران وارد شد. دستگاه‌های عکسبرداری روسیه که هدیه امپراتور بود، زودتر رسید و نیکلای پاولوف دیپلمات جوان روس که به این منظور تعلیم عکاسی دیده بود، این دستگاه‌ها را به تهران آورد ودر اواسط دسامبر ۱۸۴۲ م مطابق پایان آذر ۱۲۲۱ه‍. ش نخستین عکسبرداری در ایران را انجام داد.

ملک قاسم میرزا شاهزاده ایرانی و ژول ریشار فرانسوی نیز از جمله پیشروانی هستند که در ایران، به شیوه داگرئوتیپ، عکسبرداری کرده‌اند. با اطلاعاتی که از کتاب مقالات گوناگون تالیف دکتر خلیل خان اعلم الدوله ثقفی از یادداشتهای ریشار خان، اولین عکاسی که اعتماد السلطنه از او نام برده حاصل می‌شود این است که اولین عکسبرداری برروی صفحه نقره در سال ۱۲۶۰ هجری قمری درتبریز، زمانی که ناصرالدین میرزا ولیعهد بود انجام شده‌است. این دو دستگاه دوربین داگروتیپ یکی اهدایی از طرف ملکه انگلیس و دیگری هدیه امپراطور روسیه بودند. [۲]

در سال‌های آغازین پیدایش عکاسی در ایران برخی از اروپاییانی که در مشاغل گوناگون در استخدام دولت ایران بودند نیز به تجربیاتی اندک در این زمینه دست زدند. این افراد اغلب معلمان رشته‌های مختلف دارالفنون بودند که مدرسه‌ای فنی برای تربیت افسران، مهندسان نظامی و غیر نظامی، پزشکان و مترجمان زبانهای خارجی به شمار می‌آمدو به دست امیرکبیر پایه ریزی و در سال ۱۸۵۰ متأسیس شده بود.[۳]

عکاسان ایرانی نیز هم‌زمان با سال‌های اولیه پیدایش عکاسی در ایران دست به کار شدند و به تصویر جنبه‌های گوناگون زندگی مردم در دوران قاجار پرداختند. برای نمونه می‌توان به نامهای ریز اشاره کرد:

شاهزاده ملک قاسم میرزا که شاید نخستین عکاس ایرانی باشد، آقا رضا عکاس‌باشی، اولین عکاس حرفه‌ای و پرکار دربار ناصرالدین شاه که بسیاری از سفرها مراسم و جنبه‌های گوناگون دوران حکومت طولانی ناصرالدین شاه را ثبت کرده‌است.

باید خاطر نشان ساخت که نمونه عکس‌های دوره محمدشاه را نباید با صنعت عکاسی مرسوم امروز یکی دانست، زیرا صنعت عکاسی (فتوگرافی) در سال ۱۲۶۵ هجری قمری ۱۸۴۹ میلادی اختراع 


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  شنبه پنجم اردیبهشت ۱۳۹۴ساعت 22:27  توسط شهکام جولایی | 

 

  • يك عكاس خوب در هواي بد شناخته مي شود.
  • بهترين دوربين آن است كه در پشت آن بهترين عكاس قرار دارد.
  • يك عكاس خوب مانند يك مهندس اندازه گيري مي كند، مانند يك فيلسوف فكر مي كند و دنيا را مانند يك شاعر مي بيند.
  • بهترين عكس آن است كه هنوز آنرا نگرفته ايد.
  • عكاسي و صداقت دست در دست يكديگر كار مي كنند.
  • عكاسي از آنجايي كه هنر و تكنولوژي با هم تقاطع دارند آغاز مي شوند.
  • با عكاسي كسي چيزي نمي گويد بلكه شخصي  آنچه را بايد گفته شود به نمايش مي دهد.
  • اگر شما عكاس ماهري باشيد حتي از گرد و غباري كه روي لنز نشسته است براي گرفتن عكس بهتر كمك مي گيريد.
  • از اساتيد عكاسي پيروي كنيد تا زمانيكه خودتان يكي از آن اساتيد شويد.
  • ابتدا يك گل را بشناسيد سپس از آن عكس بگيريد.
  • دوربين را براي مدت طولاني كنار نگذاريد اين براي هر دوي شما (عكاس و دوربين) مضر است.
  • يك دوربين پيشرفته لزوماً عكسهاي عالي نمي گيرد.
  • بسياري از عكاسان بيشتر نگران وضوح ظاهري عكس هستند تا مفهوم آن.
  • درباره عكاس با دوربينش قضاوت نكنيد بلكه با عكسهايش در مورد او قضاوت كنيد.
  • شما عكاس خوبي مي شويد اگر بدانيد كه چه چيزي سبب مي شود شما عكاس بدي باشيد.
  • خوب است كه نسبت به فيلمي كه استفاده مي كنيد حساس باشيد.
  • يك عكاس خوب سوژه عكاسي را حتي از پشت يك مه غليظ توصيف مي كند.
  • دوربين هاي اتوماتيك لزوماً عكسهاي زيبايي نمي گيرند آنها فقط متخصص فني خوبي هستند نه يك هنرمند خوب.
+ نوشته شده در  جمعه بیست و هشتم فروردین ۱۳۹۴ساعت 0:19  توسط شهکام جولایی | 
+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و هفتم فروردین ۱۳۹۴ساعت 15:23  توسط شهکام جولایی |